به همین سادگی
........ خطوط رابط ما مثل این نقطه چین ها ... چقدر سر گردانند... بگو کدام خط رسیدن به پایان ما خندید! بگو به هیچ شروعی چرا رضا نمی دهم ...؟ بگو... بگو... بگو... ... ...اما ...نه... صبر کن .. دلم گواه می دهد مسیر هیچ ادامه ای به روی ما گشوده نیست... هیچ کس اینجا نیست اما مثل کسی که توی شلوغی باشد تمر کز ندارم...خاطره های لجوج ،بد سماجتی می کنند با این لحظه ها که عین تنهایی ،ساکتند... : می گویی بیا از همین نقطه تو خالی که عقربه ها رویش آسو ده اند شروع کنیم...شبیه "رفتن "که شدیم ...هی برای هم از "ماندن " شعر بخوانیم...هی تو بخوانی هی من ب خ و ا ن م ... اما من باز هم تردید دارم...ته دل "باور"م مور مور میشود ... "راه های متفاوت را با ید متفاوت پیمود" فلسفی حرف می زنی و من خنده ام می گیرد... وتو هی به خنده های من می خندی... اسمش را گذاشته ای "شیطنتی همیشگی " ( یواشکی می گویم یادم رفته ش ی ط و ن با کدوم "ت" "ط" نوشته میشه ) همین جا وسط شب ،دلم می خواهد از آفتاب حرف بزنم اما تو بی تاب تمام شدن جشن تاریک ستاره ها یی و نگران ماه می شوی ... بی تفاوت شانه بالا می اندازم و شعرم (!) را می خوانم... : چقدر شبیه هم نیستیم ما و آفتاب خورشید دیگر یادش رفته میان حرف باران بپرد (این را از غیبت رنگین کمان فهمیدم) چقدر شبیه هم نیستیم ما و آفتاب... ! و تو باز خنده ات می گیرد از بارانی بودنمان ....اما هرچه بلندتر می خندی من کمتر می شنومت ... تازه می فهمم چقدر ساده بودم که گمان می کردم شانه به شانه ات راه می روم... من اینجا تکیه داده بودم به دیوار پشت بام که بقیه شعر را بگویم یا همین جا تمامش کنم اما تو به صبح رسیده بودی ... مگر نمی دانی ...! فاطمه ها از فاصله ها زود خسته می شوند... ........... یا کمی عقب تر برگردد یا به نیامدنم کم کم عادت کن... .... * سفر نامه راه شب تا صبح .... " در اینجا را ه نظر بسته ست.... دست از سرم بردار... ... دست از سرم بردار و به هیچ کس نگو درد سر من زیاد است... ... انگار هنوز کمی تب دارم ... جلوتر نیا ... دست روی دلم نگذار از دور هم معلوم است چقدر تند تند می زند قلبم... ............. * می بینی دارم یواش یواش شبیه شاعرا حرف می زنم... ما به آیینه ها دچاریم و شتاب ثانیه ها ترک می زند عکس خیالاتمان را .... می بینی چقدر شکستن ها ترسانده ما را ! ... و نگرانیم از هراس هایی که بر هم می زند تمر کز فاصله ها را ... ... ـ ... ما به آیینه هایی دچاریم که نا چارند به ما عادت کنند... * راستی چرا دیگر آیینه ها شفاف نیستند
.
| Design By : Night Skin |
گفتی"آفتاب- ندیده" میخواهی،
پنجره ها را بستم
میان من و خورشید فاصله افتاد...
کمی چتر میخواهم...
دلم هی گیر می کند به قطره های بارانی...
...!
×××
مادرم می گوید" یک شب پاییزی، تو را درد و درد را فریاد کشیدم...نزدیکی های سحر، تو برایم گریه کردی"
وصبح روز پنجم آبان، بااولین گریه های من ،
همه خندیدند واین نخستین اصل متناقض زندگی بود
که با آن روبه رو شدم...
...
