به همین سادگی
....! از تصادف بی اراده سلولک ها درتو در توی تاریکی های ژرف میان عشق بازی محرمانه بودن ما را جرقه زدند... بیچاره تنهایی مان بیچاره لحظه هایی که پاک بودند! ... از حضور نا بهنگام خویش شرممان گرفت سرخ شدیم جیغ زدیم داد کشیدیم ... هیچ کس نخواست بفهمد مفهوم اداها ی شگفت ما را ...! همه تن مان دست به دست چرخید آدم ها می خندیدند و معلوم بود بوی بد ماندگی می دهند ....... بودن " را شدیم و شدن را تمدید کردیم و هر صبح .... تکرار شدیم تکرار شدیم تکرار شدیم.. .................... حالا سال ها ست که می گذرد و ساعت مچی ادامه ی ما هنوز به نبض منظم خود مبتلاست می بینی! چقدر به بوی عرق عقربه های این ساعت عادت کرده ایم ! *از بودن و به دنیا امدن بی اراده ام هرگز ناراحت نبوده ام....اما حقیقتا آدمی همیشه پر از شکواییه است....دادرسی نیست اما... *کارشناس شعرم می شوید؟ می خوام امروز به علایق شنیداریم دهن کجی کنم و به جای شجریان و سراج وبنان و شهرام ناظری و فریدون فروغی و "دلکش و ویگن "....بشینم و کمی اندی گوش بدم و از اهنگای شهرام شب پر ه و حمیرا و جواد یساری و عباس قادری! چندتا انتخاب(×!) کنم و هی الکی خوشم بیاد.................... به جای خوندن مقاله های علمی و ادبی ،چند تا مجله زرد بخونم به جای خوانشی تهوع آور... با .لذتی شگفت آورصفحات را ورق بزنم.... .... می خوام نوک مدادمو از قصد بشکونم.... خودکارمو سر و ته بذارم تا جوهر پس بده ..بعد هی روی کاغذ خط خط کنم و از اینکه نمی نویسه عصبی بشم و پرتش کنم یه طرف ... یه طرف بی طرف ..........................که هیچ وقت دستم هم بهش نرسه ........... بعد هم با روان نویس برادرم شروع کنم شعر بنویسم.... ...بی وزن و بی اهنگ و بی قافیه..... چند تا کلمه بنویسم و بیام سر سطر دوباره چندتا دیگه ودوباره بی نقطه سر خط///.بگم یه شعر نوی نوی نوی نو... یه قصه یکی بود و نبودی بنویسم که از اولش، آخرش معلوم باشه و حنما .از سر بی حوصلگی چند تا "غلت " املایی بگضارم اون وستا.....» اونقدر که روان نویس دیگه روان ننویسه...............یه قلم روانی روانی ..... تا یادم نرفته یه پاک کن بردارم و یه سری واژه که خوشم نمیاد از سر راه ادما بردارم... .(دیروز فروشگاهی رفته بودم که کنار قیمت همه اجناسش یه "فقط " سمج گذاشته بودند. برای تی شرتی ـ که کلی بی ارزه 5۰۰۰تومن ـ نوشته بود "فقط 8000تومن" ) مثلا همین "فقط " خیلی لجمو در میاره.... فقط "توبرام عزیزی" فقط تو رو دوست دارم" فقط با تو اینقدر عاشق می شم.." فقط دلم برای تو تنگ میشه" فقط با تو اینقدر راحتم....فقط تقدیر میتونه منو تو رو ...!.فقط فقط فقط فقط......(فقط هایی هرزه و هرجایی!) اینا که چیزی نیست .... می خوام رونامه های باطله پارسال رو از زیر فرش بردارم و با یه ذوق باور نکردنی بخونمشون...دلم می خواد دقیقا با روزنامه های امروز آیینه هارو پاک کنم ....ایینه ها رو" ها" کرده و نکرده ....تمیز شده و نشده ...از سر واکنم و بی خیال شفافیتشون بشم.... "سپس" کاغذ این روزنامه ها رو مچاله کنم ....به جای سطل زباله ...از پنجره بندازم بیرون.... می خوام یه جوری با کامپیوترم ناشیانه کار کنم که یهو هنگ کنه ....و حتی صفحه کلیدش کار نکنه....بخصوصکلیدفاصلهها..... ................................................................................ غافل ز خوب و زشت شدن ، شرط محرمی ست زین پیش، گیرم آیینه بودی کنون مباش با هر کمال، اندکی دیوانگی خوش است گیرم که عقل کل شده ای ،بی جنون مباش *برای بهتر شدن علایقم ...برای بهبود روان قلمم....برای آرامش تصویر آیینه روبه رویم...برای همه فاصله ها یی که مرا دوره کرده..............برای تمام دیوانگی هام دعا کنید..... .....نصیحت بی نصیحت ... کلمه مباش خواندنی که باشی از برت می کنند ... پَ ر د ه مدر پنجره هم باز نکن تماشایت که کنند عریان می شوی .... سر به زیر مشو ردٍْ پای آدم ها خیره می شوند تو را ... شروع مکن از هیچ نقطه ای اینها: (o o o o o o o ) که نقطه نیستند صفرند و عمیق ، تورا می فریبند ... تمام هم مشو هیچ مراسمی خاتمه تو را به سوگ نمی نشیند .... اینجا میان بند ها هم منشین اسیرت می کنند این واژ ه ها ی بد قلق ... نفس هم که بکشی معلوم می شود هستی... حواست ه س ت ؟! راهٍ دم و باز دمت را تعقیب می کنند ...(!) حبس شان کن بی هیچ سر و صدایی... ... من هم می روم باور کن به هیچ سر نمی گویم صدایی شنیده بودم.... ... .... * اشتباه من این بود نباید واژه می شدم *نقد کارشناسانه ....
| Design By : Night Skin |
گفتی"آفتاب- ندیده" میخواهی،
پنجره ها را بستم
میان من و خورشید فاصله افتاد...
کمی چتر میخواهم...
دلم هی گیر می کند به قطره های بارانی...
...!
×××
مادرم می گوید" یک شب پاییزی، تو را درد و درد را فریاد کشیدم...نزدیکی های سحر، تو برایم گریه کردی"
وصبح روز پنجم آبان، بااولین گریه های من ،
همه خندیدند واین نخستین اصل متناقض زندگی بود
که با آن روبه رو شدم...
...
