به همین سادگی
اینجا آخرٍ بازی ست بازی ی قایم باشک هیچ کس در پی ات نخواهد دوید دنبالبازی ی حیرت آور میان تو و اهالی ی کویر های دور
- از این سرٍ دنیا تا ته آن دریا – ... بازیٍ ی بالا بلندی بالای تو را هیچ بلندایی نیست در خور - تا خودٍ ا بــــــــــــــــــــــــــــــــرهم بروی باران ،مجال ماندنت نمی دهد – ... اینجا آخرٍ بازی ست چشمت را ببند بگذار سرت گیج برود .... برود گیج سرت تا بخورَد به همان ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــنگ که از دور "صبور " می شناسی اش (به دروغ ) ... اینجا آخر بازی ست چشمت را بسته اند زود حدس بزن پشت تمامٍ سادگی های تو کدام نا آشنا ایستاده....! ................................. *کارشناسانه *«من به یک ماه می اندیشم/تو به افسانه نان./من به معصومیت بازی ها /و به آن کوچه باریک دراز/که پراز عطر درختان اقاقی بود/ تو به بیداری تلخی که پس از بازی/و به بهتی که پس از کوچه/وبه خالی طویلی که پس از عطر اقاقی ها.....»{فروغ } ۱) بازهم پاییزی دیگر و حوصله ای دوباره برای بودن و ماندن ... می گویم آیینه حق ندارد ادای مرا در بیاورد....می خندی و در آیینه نگاهم می کنی و تازه می فهمی تو هم بازیچه دست آیینه هایی... بزرگ می شویم روزی ....نه به قد و اندازه...نه به فاصله های اعداد از امسال تا ارقام سال ثبت شده در شناسنامه هایمان...نه به تعداد خطوطی که در پیشانی مان ردیف می شوند....نه اندازه پیراهن هایی که بیشتر پاره کرده ایم...نه بخاطر گیسوان سفید... اما بزرگ می شویم روزی... ۲) خداوندا .... به تمامی آن چه دادی....به تمامی آن چه خواستم و ندادی به تمامی آن چه دارم... تو را سوگند آن چه را می خواهم ....با آن چه می خواهی..... برابر کن و هر خیری را که من ندانم و نخواهم تو برایم بخواه و نخواه که در راه بمانم راهی ام کن.... ۳) یعنی از سال گذشته تا آبان همین روزها....بزرگ تر شده ام....؟ ۲۷ سال امیدوارانه سپری می شودو من بازهم به روشنایی معتقدم.... **(تبریک تان را سپاس ....مثل پارسال تکرار می کنم ...اگه جمله ای یا حرفی می تواند مرا برای بهتر قدم برداشتن یاری رساند ...برایم بنویسید.... ....) (راستی متن "معرفی وبلاگم "را تغییر داده ام...)
| Design By : Night Skin |
گفتی"آفتاب- ندیده" میخواهی،
پنجره ها را بستم
میان من و خورشید فاصله افتاد...
کمی چتر میخواهم...
دلم هی گیر می کند به قطره های بارانی...
...!
×××
مادرم می گوید" یک شب پاییزی، تو را درد و درد را فریاد کشیدم...نزدیکی های سحر، تو برایم گریه کردی"
وصبح روز پنجم آبان، بااولین گریه های من ،
همه خندیدند واین نخستین اصل متناقض زندگی بود
که با آن روبه رو شدم...
...
