به همین سادگی
این که می نویسم شعر نیست/ وقتی این همه ظرف برای شستن هست کف می زنم که لیز بخوردند و تمام شوند لیز نمی خورند / تَرٍَک هم برنمی دارند فشار آب بیشتر می شود یادم می افتد/ چند کتاب قصه بخوانم برای بچه هام! - هنوز به دنیا نیامده اند طفلک ها! - از راه که برسند ......دفتر شعرم زیر دست و پایشان /ورق ورق می شود ** این که می نویسم شعر نیست / *وقتی بشقاب چینی لب پرَ می شود* - بیخودی چقدر فکرم مشغول رختٍ چرکٍ پدرٍ بچه هاست! - * ..... لب پرَ تَر می شود....* / صفحه دوم شناسنامه ام را بگو!! مٌهر ندارد/ .......اسم ندارد....../ ..................... امضا ندارد/ .......!! چکه چکه های سرخ /ظرف های شسته را باطل می کند زمین می چرخد/ رنگ از صورت آیینه پریده این که می نویسم شعر نیست/ .............وقتی این همه تَرَک هست که عمیق تر شود .................................................................................................................................... * ممنون از نقد و نظر دوستان ۱) صبر کن/ راه طو لا نی ست من برایت چراغ آورد م مثل فانوس فیلم های تکراری و چقدر خاطره از روشنیِ چشمِ خودم. ؟می بینی ؟ جاده ها تاریک اندوُ تو نمی بینی! /سایه های سیاه پیش رویت را! صبر کن/ شکل قلبت کف دستم جامانده ! ( ترسم اینست که بی دل بروی....) .... .... من همین جا می مانم راه،طولانی ست اما.... نور این فانوس یک نفر را کافی ست ............................. ۲) نمیدونم چرا این کارم رو یه جور عجیبی دوست دارم.....اما بی تعارف نقدش کنید... ۳) (بیخودی جار نزن که :دلت را یک نفر برده و ُاز دور به تو خندیده):تهمت بزرگی ست! ببخشید آقا! می شود دیگر دستم را نگیرید! دستم بوی شما نمی دهد حالا. *** ببخشیدکه اینقدر فاصله می گیرم آقا! من از عطر تند حرف هایتان مدام سرفه ام می گیرد - شاید کمی هم دروغ می گویید- شاید.....................! *** ببخشید آقا !می شود عینکِ دودی بزنید چشمتان که می چرخد من همش سرگیجه می گیرم..! ....! نگه دارید این چرخ فلک را لطفاآقا! قبل از ایستگاه آخر، من پیاده می شوم. .... ببخشید آقا....! آقا ببخشید ! نگه دارید!/ پیاده می شوم من از مسیر نگاهتان حالا! .... *** .......................................................................................................................... ممنون از کارشناسی هاتون.... خوشم که عشق نکرد امتحان پروازم/ شکسته بالی من در قفس نهان گردید.....(بیدل) ۲) و کاری تازه..................... پشت اتفاقٍ تو ایستاده ام ُ خیال رخ دادن ندارم... چه می دانم چه رخ/دادی! ... مرا مشت کرده ایٌ و می ترسی لیز بخورم از لای انگشتانت مثل ماهی بیفتم از رد انگشت اشاره ات هم د و ر .... دورٍ دور ... و تو هی فاصله ها را تماشا کنی.... مشتت را باز کن.... - مشتت را باز کن مرد!- من خیال رخ دادن ندارم..... ***
*** ....۳) کارشناسی های شما دلگرم می کند آدم را.... ۱) برای پـــــــــــــــــــــــرواز،بال هایم خسته نیست...(کارشناسانه بخوان ای دوست) من پرنده م / دلم این بار قفس می خواهد همه ی حجم قفسم/ پرشده ازمشت پراز دانه ی تو صاحبم نیستی اما جَلد صدایت شده ام. من پرنده م/ خسته هم نیست بالهایم حس پرواز نمانده ست برایم آشیانِ بسته می خواهم / و نگاهت را.....(هر روز) شاید آسمان خانه ام باشد آفتابی /گرم / سرد یا بارانی "چه تفاوت دارد" من دلم می خواهداز آن شب به شب/ ستاره برچینم ....خوب نگاهم کن! . . . من پرنده ام/ ولی اینبار قفس می خواهم
................................. ۲) برای شبهای قدر که ....بهونه ای برای تماشای روحمونه: هیچی نمیگم بجز این حدیث قدسی.... "ویـُنزل ربَناکل لیلة الی السماء الدنیا ،فیقول:هل مٍن داع فاستجب له" وخدای ما شباهنگام بر آسمان دنیا می آید و می گوید آیا هست دعاکننده ای که استجابتش کنم" ۳) فرصت دعوت نبود....هرکه امد به احترامش به پامی خیزم ۴) بازم کلیک کنید کوچه را درد گرفت پیرهن خاکی شد تکیه زد مرد بزرگ پشت آن دیوار سرخ *** حرمت زمین شکسته بود ذره ذره های نور روی دستها می رفت چاه ،بی تاب ،هنوز مٍهر "زهرا "می خواست آسمان هم قطره قطره پاسخش را می ریخت *** کودکان بیقرار! بی صدا. بی صدا. تکه ی خورشید ،آرام می رود در دل خاک * ........................................................ (فاطمه یا فاطیما..........................مهم نیست.....اما "فاطمه " ام را دوست می دارم....) و نقـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدکارشناســــــــــــــــــــی تان..... ۲) راستی اینم یه نکته...... دیشب نیمه گمشده ام تسبیح به دست گرفته بود ُو برای پیدا کردنم نذر می کرد* و آیینه هی از "بارانی که نمی دانم از کجا " خیس می شد ... هیس! ای تمامی نیمه هایی که پیدا می شوید و می روید من از دور می شنوم دعایی را که مستجاب نمی شود و دانه دانه هایی که روی زمین میلغزد دانه دانه های خسته تسبیح.... *** *برای تو که دعایت مستجاب نشد؟ ۲) انگار همیشه باید خواهش دوستی از پشت نرده ها مرا دوباره شاعر کند ( در جواب الهامم که گفته بود چرا به روز نمی شوی) خدای خوبم/ ملموس باش برایم / آنقدر که وقتی به رگ گردنم دست می زنم / تو را بفهمم اصلا بیا خانه مان بنشین روی همین مبل دو نفره / برایت آجیل می گذارم و یه عا لمه شکلات و تو یواشکی لای کتاب قرآن برایم عیدی بگذار - کفر نمی گویم - هنگام تعارف چایی / چادر سپیدم گیر کرد به آرامش حضورت می نشینم روبه رویت / و سرم را به زیر می گیرم...../ به خودت قسم .... چیزی نمی خواهم.... فقط نگاهم کن.... ......................... *..........شاید شبیه شعر باشد....شاید ....اما باورکنید شعر نیست............ ۱) سلام.....................و بالاخره آمدم....چه رکوردی بود یک ماه و چندروز به شب بودم و به روز نه... ۲) و با شعری که "کارشناسی هایتان " را می طلبد : *** : بو کن! پیرهنم بوی علاقه می دهد عین عطر موهایم که میان انگشتانت جامانده هی پسر! رد نگاهم را پس بده -خوب نیست کسی ببیند - آن را توی راه.... پیش قدمهایت جا گذاشتم تازه.....! اناری که هدیه ام دادی دانه دانه همه را خوردم حالا صورتم که گل می اندازد همه می فهمند وتو باز توی گوشم تکرار می کنی " دختر ! مراقب خودت باش" (من مراقب خودم بودم باورکن ) اما کاش سیب رابا هم گاز می زدیم ................. بعد هی" ها "می کردیم و با بوی مریمی ها و عطر گل های یادگاری عکس می انداختیم............. . کسی اینجا نیست – بیا برویم بیا! تا آشیانه ی آن یاکریم ها ی آشنا راهی نیست نگران نباش خسته هم که شویم من توی جیبم کمی آیینه دارم.... ... .................................................... نه... هرگز تاب نمی آورم شب،زیادی سیاه است و چشمکی،شبیه ستاره ها نیست بگذار همین امشب تحملم را ببرم زیر آن سقف بزرگ طاقتم ،از این همه تاریکی ،خسته ست و حوصله ی این روزهایم زود زود ابری می شود *** و تو همیشه چتر داری و آسمان مرا نمی فهمی نه... هرگز تاب نمی آورم.... ....اینجا زیادی خیس است ....! بگذار چشمم را ببندم - باران بند می آید - *** ۲) و اینجا خانه ای هست که پیش از اینها سادگی هایم را از پشت بام آ ن،نشانتان می دادم.... ۳) اینکه اینهمه دیر آمد م ...سرگرم امتحان های دانشگاه بودم ۱) سرم داد بکش / داد بکش داد را بکــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــش سرم آنقــــــــــــــــــــــــــــــــدرکه کمر آخرین حرفش بشکند و حلقه شود دور گردنم* ................................... * طرح من از صدای تو.... ۲) من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرفها و صداها می آیم و این جهان به لانه ماران مانند است و این جهان پراز صدای حرکت پاهای مردمی ست که..** . ** ( بانوفروغ ) *** بقیه شعر را روی عکس بخوانید..... درباره طرح هم دوست دارم نظرتان را بدانم.... سپاس...........................................(زمستانتان پرشور.................)
.... انگار دیده بودمش ! میان بوق ....بوق های هیز ممتد پشت چراغ های سبز ی که نشان هم می دادند عروس ی را که وقتی می رقصید دستش از خط بزک کرده ی آیینه بیرون می زد و کمی از جیوه لزج این قاب بزرگ روی دامنش م ی ری خ ت *** انگار دیده بودمش ! یادم نمی آمد رنگ لبش حاشیه کدام خیابان در خاطرم مانده بود و شفافیت اش با چندمین تاریکی ی شب دادو ستد می شد *** !انگار! انگار پیش از آ ن که چین های پیرهنش روی سیاهی کوچه پهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن شود درست لحظه پریدن رنگش از پشت بام اتاق خواب مرد غریبه ناگهان یادم آمد دختر بلـــــــــــــــــندپرواز پیرمرد آبرودار همسایه را ..... *بدون شرح نقد کارشناسانه اینجا آخرٍ بازی ست بازی ی قایم باشک هیچ کس در پی ات نخواهد دوید دنبالبازی ی حیرت آور میان تو و اهالی ی کویر های دور
- از این سرٍ دنیا تا ته آن دریا – ... بازیٍ ی بالا بلندی بالای تو را هیچ بلندایی نیست در خور - تا خودٍ ا بــــــــــــــــــــــــــــــــرهم بروی باران ،مجال ماندنت نمی دهد – ... اینجا آخرٍ بازی ست چشمت را ببند بگذار سرت گیج برود .... برود گیج سرت تا بخورَد به همان ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــنگ که از دور "صبور " می شناسی اش (به دروغ ) ... اینجا آخر بازی ست چشمت را بسته اند زود حدس بزن پشت تمامٍ سادگی های تو کدام نا آشنا ایستاده....! ................................. *کارشناسانه *«من به یک ماه می اندیشم/تو به افسانه نان./من به معصومیت بازی ها /و به آن کوچه باریک دراز/که پراز عطر درختان اقاقی بود/ تو به بیداری تلخی که پس از بازی/و به بهتی که پس از کوچه/وبه خالی طویلی که پس از عطر اقاقی ها.....»{فروغ } .... باد می آید و پرده ی خیالم هی پرنده می شود هرزه گرد و هرجایی . شب ،خیس و نفسگیر سٌر می خورد از پنجره ی باز اتاقم ..! می بینی ؟ درخت همسایه را می گویم که چقــــــــــــــــــــدر حوصله دارد ! من ... من اما صبر پریشانی گیسوانم را ندارم و تاب نمی یارم دامن سر کش و بی تابم را هرگز... ... باد می آید هنوز ستاره ها خوابند و وحشت خاکستری کوچه ،بیدار ... ... میان این همه هیاهوی خاموش
"کاش خــــــــــــــــــــدا اینهمه تنها نبود " ... * این بار آماده ترم برای نقد هایی که می شنوم از شما... **دوستانم!برای مدتی دیر به خاطر مشغله های درسی و کاری به روزشدنتان را شاید نتوانم بخوانم... *** سپاس از شما .... ۱) نگاهم که کردی بیقـــــــــــــــــــــــــــرار نگین جواهر فروشان شد ـ انگشت دوم دست چپم را می گویم ـ *** ۲) شیشه عینکم درد می کند هرچه روی بینی ام نه .... .... تو خیلی د و ر ی ! ! *** *حرفی نیست من و تو یک اتفاق دوریم - به گمانم – هرگز رخ نمی دهیم ۲) تو هم وقتی مشکلاتت قد می کشد تمام کودکی ات درد می کند؟ انگار درد، ابتدای رشد است این را همه بزرگسالی ات می داند .............................. *بدون شرح آهای.............................................! تو بگو چرا همیشه از "هرگز" هراسیده ام !؟ من که هرگز از "همیشه " خیری ندیده م.... .........................................................................................! .... ** اینجا باید یواشکی نظر انداخت.... وقتی که حرفی برای گفتن نیست......................................... هی ستاره ! هی ستاره! زمین، سیاه تر از شب است.... ـ بی تعارف ـ از آسمان پیاده شو... ................................................... *کوتاه میشوم من ...یعنی کوتاه می آیم من ......... ....! از تصادف بی اراده سلولک ها درتو در توی تاریکی های ژرف میان عشق بازی محرمانه بودن ما را جرقه زدند... بیچاره تنهایی مان بیچاره لحظه هایی که پاک بودند! ... از حضور نا بهنگام خویش شرممان گرفت سرخ شدیم جیغ زدیم داد کشیدیم ... هیچ کس نخواست بفهمد مفهوم اداها ی شگفت ما را ...! همه تن مان دست به دست چرخید آدم ها می خندیدند و معلوم بود بوی بد ماندگی می دهند ....... بودن " را شدیم و شدن را تمدید کردیم و هر صبح .... تکرار شدیم تکرار شدیم تکرار شدیم.. .................... حالا سال ها ست که می گذرد و ساعت مچی ادامه ی ما هنوز به نبض منظم خود مبتلاست می بینی! چقدر به بوی عرق عقربه های این ساعت عادت کرده ایم ! *از بودن و به دنیا امدن بی اراده ام هرگز ناراحت نبوده ام....اما حقیقتا آدمی همیشه پر از شکواییه است....دادرسی نیست اما... *کارشناس شعرم می شوید؟ ... کلمه مباش خواندنی که باشی از برت می کنند ... پَ ر د ه مدر پنجره هم باز نکن تماشایت که کنند عریان می شوی .... سر به زیر مشو ردٍْ پای آدم ها خیره می شوند تو را ... شروع مکن از هیچ نقطه ای اینها: (o o o o o o o ) که نقطه نیستند صفرند و عمیق ، تورا می فریبند ... تمام هم مشو هیچ مراسمی خاتمه تو را به سوگ نمی نشیند .... اینجا میان بند ها هم منشین اسیرت می کنند این واژ ه ها ی بد قلق ... نفس هم که بکشی معلوم می شود هستی... حواست ه س ت ؟! راهٍ دم و باز دمت را تعقیب می کنند ...(!) حبس شان کن بی هیچ سر و صدایی... ... من هم می روم باور کن به هیچ سر نمی گویم صدایی شنیده بودم.... ... .... * اشتباه من این بود نباید واژه می شدم *نقد کارشناسانه .... دیوار در فاصله میان در و دیوار یک پهلو فاصله بود فقط یک پهلو کدام منشا درد! کدام شبیه مرگ ! ش ک س ت فاصله ها را.... و تولدی را که هرگز زاده نشد کودکی از آن! *** شب کوچه غربت و بدرقه ای به ظاهر بی شکوه و غریب... *** تاریک سرخ بی نشان و چقدر پنهانی خاک آبستن کبودی ها شد.... ... *** * برای فاطمه ام ....نام کوچکم از اوست که به خود می بالد.... ........ خطوط رابط ما مثل این نقطه چین ها ... چقدر سر گردانند... بگو کدام خط رسیدن به پایان ما خندید! بگو به هیچ شروعی چرا رضا نمی دهم ...؟ بگو... بگو... بگو... ... ...اما ...نه... صبر کن .. دلم گواه می دهد مسیر هیچ ادامه ای به روی ما گشوده نیست... دست از سرم بردار... ... دست از سرم بردار و به هیچ کس نگو درد سر من زیاد است... ... انگار هنوز کمی تب دارم ... جلوتر نیا ... دست روی دلم نگذار از دور هم معلوم است چقدر تند تند می زند قلبم... ............. * می بینی دارم یواش یواش شبیه شاعرا حرف می زنم... ما به آیینه ها دچاریم و شتاب ثانیه ها ترک می زند عکس خیالاتمان را .... می بینی چقدر شکستن ها ترسانده ما را ! ... و نگرانیم از هراس هایی که بر هم می زند تمر کز فاصله ها را ... ... ـ ... ما به آیینه هایی دچاریم که نا چارند به ما عادت کنند... * راستی چرا دیگر آیینه ها شفاف نیستند
. فرض کن من شاعر شده ام آسمان ،ماه ، شب ، آیینه چند تکه ستاره دوسه قطره باران چیده ام دورو برم... ... چند کلمه ریخته روی دفترم یک صفحه پر از جمله های نا تمام نَشت یکریز نقطه چین ... که مثلا چند بیتی بسرایم...(!) ... فرض کن با همه سادگی ام با انعکاس شفاف این واژه ها ناگهان من شاعر شده ام ... دو قدم مانده به بغض چند فاصله دور تر از مهربانی تو فرض کن من شاعر شده ام ... اما.... ... از چه بگویم ...؟ تو بگو... ...مصرع اول با تو همه بند ها با من *چه بگویم که این روزها را با کمی اغماض،زندگی می کنم.... شیشه ها خرد شد صدای نعره پسر عصای دست پدر را شکست و مادرحرام اعلام کرد تمام شیرش را ... روی سطح بی فرش اتاق رد خون گوشواره های طلا ناله های پیر تکرار شد میان پنجره ها ... پسر در را کوبید خرده شیشه ها هم لرزید پدر در بسترش بازهم تمرین می کردمردن را... ... انتهای کوچه بن بست یک نفر مچاله شده در سیاهی ی نفرین شده خود . . . شب به زور صبح می شد که دیدند لاشه افیونی مرد جوان را ... * این روزها انعکاس این نفرین ها در شهر زیاد است...من خودم صدای بیمار پیرمرد همسایه را شنیدم که می لرزید.... بگو کسی هوای مرا نداشته باشد می خواهم نفس بکشم عمیق عمیق تمام هوا ها را . (آنوقت همه هواها مال من باشد) آهای کجا هستی ؟ بگو کسی از من هستن ام را نخواهد... (عادت نبودنم را باور می کنند) بگو وقت خداحافظی هم هیچ کس از من نخواهد مراقب خودم باشم من تمام کودکی ام را بالا آورده ام... بزرگسالی احمقانه ام هم گاهی نمی فهمد معنی گیج این جمله ها را... بگو کسی هوای مرا نداشته باشد نفسم دارد بالا می آید.... به آن بالا ها که رسید هوای همه را خواهم داشت.... بگو کسی... ... * گفتم که گاهی ناگهانی شدنم خودم را هم غافلگیر می کند....واژه ها که مستی که می کنند...محتسب کم می آورد... چقدر درد می کند سری که شکست دل صاحبش را کلام نامهربان زبان تلخ تو..... *اولین عهد پاییزی را شکستم ... گفتی «اندکی بنشین باران بگذرد» و منٍ ساده باز بی احتیاط بی هیچ چتری دویدم زیر باران نگاهت شتاب رفتنم آزار می داد مسیر تماشایی ات را و مردم می شنیدند زیر پایم نوبت بر گ ریزان مرا که طْرْق طرْق می شکست بهاری را که تو در هنوز ٍ آن بودی. و من می دیدم رد اشاره ات را که شاید به زحمت می رسید به تابستانی گرم..... می دانی... ...! من فصل هاست که می روم پیدا کنم آسمانی را که عادت دهم آفتابش را تا کمی خشک کند تمام خیسی تنم را وهمه ی تر شدن های نگاهت را که جامانده است روی قدم هایم... ...................... *بند اول این شعر را ازشاعر ی شنیدم که واژه ها آموخت مرا....نیمه شبی که گذشت سروده شد ناگهان... ـ : یک دو سه رفت پشت دیوار ـ : چهار پنج شش گفت:«تا ده می شمارم زود پنهان میشوی من پی ات خواهم دوید» ـ: هفت هشت نه فرصتی بیشتر خواستم . . . ـ: هفت هشت نه آنقدر پنهان شد او(!) هرگز نیافت دیگر مرا ... ( چه کسی کی کجا جای ما را تغییر داد...) هفت هشت نه ده ده ده هر گز پیدایم نکرد . . . * من از بازیهای آدم بزرگا می ترسم...اعداد تا آنجا که نیرنگ کار می کند نامتناهی اند... و پایان ناپذیر فریبمان می دهند... سیب ها همه سرخ هم که باشند دیگر کسی فریبمان نمی دهد آنقدر بزرگ شده ایم که بی تعارف هیچ فریبی... رنگمان سرخ شود... ...رنگمان سرخ شود... *بدون شرح روبه روی درخت کاشته ام شب ها ستاره ها یکی یکی جلو می آیند و شماره های خود را می گویند ستاره های شب شهرم آنقدر می شمارندتا ار شمارش هم-دم صبح- خوابشان می برد ...من باد را می بینم پنجره ام را به طواف می چرخد پنجره اتاق من روبه روی این درخت بلند همیشه باز است شاخه ها تا آنجا که خدا هست بالایند پرنده ها شانه شاخه ها را نشانه رفته اند... اینجا روبه روی پنجره از لالایی ساکت ماه خوابم می برد ... صبح ها گنجشک ها بیدار باشم رابیقراری می کنند شیار نازک نوری روی صورتم ناز پلکم را می کشد ابرها به خود من به خود خود پنجره هم حسودی می کنند ....آسمانا... آسمانا چقدر خوشبخت است پنجره اتاق من... اینها شعر نیست خود خود زندگی است ...روزهای پر از پنجره را برایتان از اسمان می خواهم...گاه کمی شادی هم بد نیست...این بار سحر گاه بودکه نوشتنم آمد... اتفاق از نگاه تو آغاز شد... هر چه پنهان می کنم هرچه پنهان می شوم دزدیده تر نگاه می کنی دزدیده تر...گزیده تر... و من می روم تا نبینی ام سر به زیر و با شکوه.... ... شاعرم خواهی کرد ....می دانم... و خواهم سرود شاه بیت ترانه هایی را که هرگز تقدیمت نمی شود ... مرورم مکن... من به پایان رسیده ام ... اما... تو هنوز تو هنوزدچار آن اتفاق آغازینی... ....باور کن باورم کن من دیگر تکرار نمی شوم... از حادثه ای اگر تر شدید یعنی شما هم دچار شده اید من هم بی دریغ نوشته ام را تقدیمتان می کنم... اینجاسلام ...چه فضای جدید و خوبی...از پرشین بلاگ آمده ام...انقدر کلماتم از دست این هکر ها اذیت شدند که دلم برای همه شان سوخت... امروز تصمیم گرفتم نجاتشان بدهم ..من هکر های عراقی را دوست ندارم..انها مرا از خانه ام بیرونم کردند...نمی دانستند واژه های بی زبان ما چه خواهند کشید...به هر حال من باید میدانستم که خانه نزدیک دریا زود ویران میشود...حالا که تمام این خانه ها ی خیالی را به طوفانی ترین دریا ها نزدیک کرده ایم به شنا کردن باید بیندیشیم...پرشین هم مثل تمام لحظه های زود گذر مارا اگاه کرد ....نباید دل بست به تمام انچه هست... نشانی خانه قبلی ام را میگذارم تا اخرین نوشته ام را بخوانید * نظر صمیمانه تان را به دیده(گوش)منت می پذیرم... اینجا را کلیک کنید *** برای شروع نوشته ای را که با آن وبلاگ قبلی ام متولد شد برایتان می آورم... *** *** مرا بخوا ن تا خو اندنی شوم «دستت را به من بده» دستانت را خواهم فشرد نه آنقدر سخت که خصومت از آن خیزد و نه آنقدر نرم که نازشها مرا فریاد مکن نجوا کردنم را خواهی شنید ونهایت صدایم را در نوشتارم داد خواهم زد به صداقت سوگند ما که فانوس ندیدیم خورشید را هم این بناهای بلند محجوب کردند از ما وماه را که آسمان دریغش دارد از ما به سوسوی چراغهای شب شهر سوگند که شفاف خواهم بود نگاهم کنید من با فروغ چشمانتان نیاز را فهمیده ام به همین سادگی به میانتان آمده ام...
جابه جا می شود
| Design By : Night Skin |
گفتی"آفتاب- ندیده" میخواهی،
پنجره ها را بستم
میان من و خورشید فاصله افتاد...
کمی چتر میخواهم...
دلم هی گیر می کند به قطره های بارانی...
...!
×××
مادرم می گوید" یک شب پاییزی، تو را درد و درد را فریاد کشیدم...نزدیکی های سحر، تو برایم گریه کردی"
وصبح روز پنجم آبان، بااولین گریه های من ،
همه خندیدند واین نخستین اصل متناقض زندگی بود
که با آن روبه رو شدم...
...
